A siedem aniołów mających siedem trąb nagotowało się, aby trąbili. – Obj. 8:6

Dźwięk szofaru nazywany jest czasami w hebrajskiej Biblii teruah, co oznacza też okrzyk. Instrument ten nie brzmi przyjemnie i na ogół nie zwiastuje wesołych nowin. Dzisiaj słychać go najczęściej w żałobnym miesiącu Elul oraz w tzw. sądnym dniu – Rosz HaSzana. Nikt nie lubi złych wieści, ale mimo to na terenach zagrożonych katastrofami instaluje się systemy alarmowe, by w razie nadciągającego nieszczęścia ludzie mogli się schronić w bezpiecznych kryjówkach.

Szorstka, niechlujnie porastająca wielbłądzi grzbiet i szyję sierść była wilgotna od rosy. Drobne krople wtulały się w tą gęstwinę z przerażeniem patrząc w blednące niebo. Mrok ustępował niechętnie. Potykał się o kamienie i sznury namiotów, czepiał kurczowo wszystkich szczelin i zakamarków. Jeszcze walczył. Towarzyszyła mu dzielnie chłodna, poranna cisza. Poprzez grube płótno namiotu promienie słoneczne przeciskały się z trudem. Najpierw pojawiły się zarysy sprzętów, potem zarysy ciał. Na samym końcu oczy.

I widziałem, a oto koń wrony, a [ten, co] siedział na nim, miał jarzmo w ręce swojej. – Obj. 6:5

Życie współczesnego wyznawcy Jezusa mieszkającego w krajach tradycyjnie chrześcijańskich jest bardzo wygodne. Nie jest prześladowany, nie wywiera się na niego żadnej presji ideologicznej, ma wolność wyznawania i głoszenia swoich poglądów, ma prawo do ochrony swoich miejsc kultu oraz sposobu życia zgodnego z wiarą. Wygoda takiego życia jest jednak znieczulająca, usypiająca i uzależniająca. Co stałoby się z jego chrześcijańskimi przekonaniami, gdyby nagle zostały one zakazane, gdyby za ich wyznawanie groziły kary, a zwłaszcza – gdyby w imię tych ideałów trzeba było wyrzec się wygody życia materialnego?