Historia o Samsonie potwierdza, że Pan Bóg lubi ludzi z charakterem. Przed nim wielu było sędziów w Izraelu, wymienieni są w kilku wersetach (Sędz. 13:12-15). Opowieść o Samsonie zajmuje kilka rozdziałów i niezwykle barwne to historie. Pomysłowy, odważny, brawurowo chwilami działający, niezłym był awanturnikiem, ale „był z nim Pan”.

Samson wpisuje się też w nurt opowieści biblijnych o niezwykłych dzieciach – tych wyczekanych, wymodlonych, ofiarowanych Panu Bogu jak Izaak czy Samuel. Objęty był ślubem naziratu.

Kluczowy werset:
W tym samym czasie przyszli niektórzy i donieśli Mu o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jezus im odpowiedział: Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie  (Łuk. 13:1-5, BT).

Codzienne wiadomości przynoszą nam za każdym razem nową porcję złych nowin: o katastrofach naturalnych, takich jak trzęsienia ziemi, powodzie, na skutek których w wielu krajach umierają ludzie, a ilość ofiar rośnie z uwagi na galopującą urbanizację. Do tego dochodzą jeszcze ofiary ludzkiego okrucieństwa: wojen, zamachów, zbrodni z niskich pobudek. Często powraca stwierdzenie, że niewinni umierają niezasłużenie!

Często przytacza się i próbuje zastosować do obecnych czasów liczne przepowiednie dotyczące końca świata. Mają one swoje źródła w nauce (asteroida, trzęsienia ziemi itp.), pradawnych religiach (Majowie) czy w samej Biblii (Apokalipsa). Wszystkie one mówią o kataklizmach, wojnach, chorobach… Jednak tylko Biblia podkreśla jeszcze jeden znak czasów końca, który chrześcijanie jakoś (przypadkowo zapewne) pomijają i nieczęsto wspominają. Mowa o miłości. Otóż poziom miłości w sercach ludzi również jest znakiem czasów końca. Wspomina o tym apostoł Paweł: A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, bez serca, bezlitośni, miotający oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuć ludzkich, nieprzychylni, zdrajcy, zuchwali, nadęci, miłujący bardziej rozkosz niż Boga.Będą okazywać pozór pobożności, ale wyrzekną się jej mocy. I od takich stroń (2 Tym. 3:1-5).

Wyszedł tedy Anioł on, który ze mną mówił, i rzekł mi: Podnieśże teraz oczu swych, a obacz, co to jest, co wychodzi. I rzekłem: Cóż jest? A on odpowiedział: To jest efa wychodzące. Potem rzekł: Toć jest oko ich przypatrujące się wszystkiej ziemi. A oto sztukę ołowiu niesiono, a przytem była niewiasta jedna, która siedziała w pośrodku efa. Tedy rzekł Anioł: Toć jest ona niezbożność; i wrzucił ją w pośród efa, wrzucił i onę sztukę ołowiu na wierzch efy. A podniósłszy oczu swych ujrzałem, a oto dwie niewiasty wychodziły, mające wiatr w skrzydłach swych, a miały skrzydła, jako skrzydła bocianie, i podniosły ono efa między ziemię i między niebo. Tedym rzekł do onego Anioła, który mówił zemną: Dokądże niosą to efa? I rzekł do mnie: Aby mu zbudowano dom w ziemi Senaar, gdzieby umocnione było i postawione na podstawku swoim.
Zach. 5:5-11 (BG)

Spróbuję opisać własnymi słowami ten fragment Biblii. Oto dwie uskrzydlone kobiety (żeńskie anioły?) unoszą w górę między niebo a ziemię dzban, w którym pod ołowianą pokrywą uwięziona jest trzecia kobieta. Kidnaping? Co więcej, inny anioł, który pokazuje to zjawisko prorokowi Zachariaszowi, nie uwalnia jej, lecz nazywa ją „bezbożnością” i powstrzymuje przed opuszczeniem pojemnika. Bocianoskrzydłe niewiasty zabierają efę z jej żywą zawartością do ziemi Szinear, czyli starożytnej biblijnej krainy, której stolicą jest Babilon. Tam dla dzbanu wybudowana ma zostać świątynia – „dom”.

Ostatnio dużo siedzę w szpitalu. Operacja mamy poszła dość dobrze, zważając na okoliczności, nie obyło się jednak bez małych komplikacji. Jeszcze nie może wstawać. Rehabilitacja potrwa miesiącami. Te kilka dni pilnowania, aby jak najwygodniej leżało się tylko na jednym boku, pokierowało moje myśli do Noego. Ileż on miał cierpliwości…

Oto dzieje rodu Noego: (1 Mojż. 6:9)

Panie, naucz nas modlić się jak i Jan nauczył swoich uczniów. (Ew. Łukasza 11:1)

Ile razy czytałam ten rozdział? Wiele razy. Niedawno, po raz pierwszy usłyszałam o modlitwie Janowej, chociaż myśli pomknęły na słowa ważniejsze, bardziej znane, osłuchane – Panie, naucz nas modlić się…

Nie znalazłam treści modlitwy Janowej. Może było to tylko przyznanie się do grzechów, może prośba o ich przebaczenie i właściwą pokutę, wszak Jan chrzcił „ku pokucie”.

Słyszałem kiedyś: „Fajnie jest mieć znanych rodziców”. Podczas rozważań o bohaterach wiary w Ochotnicy pomyślałem sobie: Ciekawe co na ten temat myśleli Kain i Abel, którzy mieli chyba najbardziej znanych rodziców. To pozwoliło mi zastanowić się trochę nad życiem pierwszej rodziny. O czym rozmawiali w domu rodzinnym w długie wieczory? Co dokładnie przekazali rodzice dzieciom o Bogu? Jaką perspektywę i jaką nadzieję dali Adam i Ewa swoim synom?

Nie wiemy. Nie wiemy też skąd w Kainie i Ablu wzięła się potrzeba składania ofiary, ale nie ulega wątpliwości, że obaj wierzyli w Boga i Jego istnienie (Hebr. 11:6).

Co jakiś czas słyszę wśród wierzących sformułowanie typu „Poznałem Prawdę 30 lat temu”. Albo inne „Oni są ze świata, nie poznali jeszcze Prawdy”. Takie wypowiedzi wywołują u mnie uczucie niepokoju. Czy w Was również? Nie chcę nikogo osądzać, ale podzielę się z Wami moimi uczuciami.

Słysząc takie wypowiedzi, pojawiają mi się w głowie podejrzenia, że niektóre z osób wypowiadających się, uważają swoje rozumienie czy rozumienie swojej społeczności za coś wyjątkowego, lepszego i niedostępnego dla innych. Poznanie Prawdy jest rzeczywiście czymś wyjątkowym i zaszczytnym. Jednak niesie ze sobą groźbę pychy, groźbę oceniania innych oraz groźbę chlubienia się z czegoś, co tylko wydaje się prawdą.

Zobowiązana wcześniejszą umową znów powracam myślą do zatoniowych badań porannych. Myśl nieco ucieka w innym kierunku, ku namiotom, bo właśnie jest Sukkot czyli Święto Szałasów, a tak bardzo lubię te jesienne święta – od Rosz ha Szana, poprzez Dzień Pojednania aż do Radości Tory, to nieco ponad trzytygodniowy okres czasu a jednocześnie jakby cykl życia człowieka, a nawet skrócona historia ludzkości... Nowy początek, narodziny, pokuta i pojednanie – zrozumienie błędnej drogi, naprawa i powrót do opiekuńczych ramion Stwórcy. Wreszcie z Nim zgodne wędrowanie i przebywanie z innymi pod łaskawym niebem aż do kulminacji radosnego tańca sławiącego Słowo, modlitwy o deszcz błogosławieństwa...

Kontynuacja tekstu: We właściwym miejscu i czasie

Dziś kilka słów o prostych lekcjach płynących z 10 rozdziału Dziejów Apostolskich. Prostych oczywiście w teorii.

Na końcowe powodzenie wpływ miały pojedyncze decyzje - składowe, które zagrały we właściwym miejscu i czasie.

Czytamy Biblię, by wyciągać wnioski,  inspirować się. Jest dla nas źródłem poznania, katalizatorem zmian. Czymś więcej niż kilkoma gramami czarnego tuszu na jasnym papierze.

Przyszedłem, abym ogień puścił na ziemię, i czegoż chcę, jeśli już gore? (…) Mniemacie, abym przyszedł, pokój dawać na ziemię? Bynajmniej, powiadam wam, ale rozerwanie. Albowiem od tego czasu będzie ich pięć w domu jednym rozerwanych, trzej przeciwko dwom, a dwaj przeciwko trzem. Powstanie ojciec przeciwko synowi, a syn przeciwko ojcu, matka przeciwko córce, a córka przeciwko matce, świekra przeciwko synowej swojej, a synowa przeciwko świekrze swojej (Łuk. 12:49,51-53).

Dziwnie brzmią takie słowa w ustach Księcia Pokoju, Łagodnego Mistrza, prawda? Ale chyba każdy się zgodzi, że nie był On żadnym rewolucjonistą ani szerzycielem niepokojów społecznych. Nie znamy też ani jednej historii, w której podkładałby On ogień, dokonywał zniszczeń, wniosek stąd, że przesłanie to jest metaforą. Metaforą czego? Myślę, że głębokiego podziału, który rozdwoi ludzkość na tych, którzy idą za Nim i na Jemu przeciwnych. Ten podział rozdwaja nawet pojedynczego człowieka, zgodnie z wersetem z Hebr. 4:12.

Abowiemci Bóg nie jest Bogiem zamieszania…
1 List do Koryntian 14:33

W zeszłym tygodniu Żydzi obchodzili święto Simchat Tora wyrażające radość płynącą z daru Bożego, jakim jest Tora. Wiąże się ono przede wszystkim z zakończeniem rocznego cyklu czytania Pięcioksięgu, dzielonego tradycyjnie na 54 tygodniowe fragmenty – paraszot. W dzień ów czyta się ostatnią część Piątej Księgi Mojżeszowej – po hebrajsku Dwarim – oraz pierwsze rozdziały Genesis, czyli Bereszit.

Aby w rozrządzeniu zupełności czasów w jedno zgromadził wszystkie rzeczy w Chrystusie, i te, które są na niebiesiech, i te, które są na ziemi (Efez. 1:10).

I żeby przezeń z sobą pojednał wszystko, uczyniwszy pokój przez krew krzyża jego; przezeń, mówię, tak to, co jest na ziemi, jako i to, co jest na niebiesiech (Kol. 1:20)

Poniższe przemyślenia składają się głównie z przypuszczeń, albowiem mówić będę o świecie, który jest starannie skryty naszym oczom, a ilość wartościowych, to jest biblijnych informacji na ten temat jest celowo skąpa. Nie znajduję jednak powodów, dla których należałoby wstrzymać się od stawiania opartych na Piśmie Świętym hipotez, od łączenia faktów, od uczenia się na pomyłkach nawet, ponieważ nasz praojciec w wierze, Abraham był przykładem takiego podejścia. Przez troskliwe analizowanie słów Bożych dochodził do naprawdę nieprawdopodobnych, jak każdy przyzna, wniosków, zważywszy na to, jak niewiele ze swego planu objawił w tamtych czasach ludziom jego Przyjaciel. A mowa będzie o aniołach.

Wiarą także Sara wzięła moc ku przyjęciu nasienia i mimo czasu wieku porodziła, gdyż miała za wiernego tego, który obiecał – Hebr. 11:11.

W 11. rozdziale Listu do Hebrajczyków wymienionych zostało z imienia szesnaście postaci, które wsławiły się bezprzykładną wiarą. Są wśród nich dwie kobiety. Pierwsza to Sara.

Piękna żona Abrahama jest biblijnym uosobieniem świętości i pokory, wzorem dla wszystkich pobożnych niewiast (1 Piotra 3:6). Jej uroda sprawiła, że dwukrotnie bywała uprowadzana przez obcych możnowładców, którzy pragnęli pojąć ją za żonę (1 Mojż. 12:15; 1 Mojż. 20:2). Mogła w tych sytuacjach poczuć się zaniedbana przez męża, który przedstawiał ją jako siostrę, by uniknąć śmierci.

Zatonie to nawet nie mieścina, to miejsce na mapie, mały skrawek plaży nad jeziorem i bezmiar zieleni oraz nieba, a jednak to szczególne miejsce spotkania z Bogiem i z ludźmi – a właściwie braćmi, siostrami w Chrystusie. To spotkanie przy lazurowych wodach jeziora Lubie (ach, jak lubię to Lubie) i Biblii – źródle wody żywej wytryskującej ku życiu wiecznemu. Te zacytowane słowa i historia, w której zostały wypowiedziane, stały się tematem pierwszego badania naszej zatońskiej społeczności. Historia spotkania Jezusa z Samarytanką...