Czwarta nad ranem. Nocna lampka obok łóżka daje delikatne światło. Obudziła się malutka. Podnoszę się, chwytam jej drobne rączki i zaczynam mówić. Łagodnie i wesoło. Uśmiecham się i obserwuję. Czekam na odpowiedź. Ale to jeszcze za wcześnie – myślę. Trzeba poczekać, pewnie tydzień lub dwa... O! Kąciki ust się podnoszą. Nie, to chyba grymas. Czekam. Znowu to samo. Teraz już na pewno, bo uśmiech dostrzegłam w oczach. Piękne. Rozmawiamy dalej...

Lubię grać w szachy ze swoim tatą. W dzieciństwie cieszyłem się, gdy partia trwała dłużej niż kilkanaście ruchów. On ułatwiał mi to, rozpoczynając grę bez kilku mocnych figur. Czasami mówił: Dobre posunięcie. Najczęściej jednak, pomimo stosowanych handicapów, szybko dostawałem mata i przeżywałem gorycz porażki. Obecnie rzadko siadamy do szachów, ale nawet teraz, po latach, nie udaje mi się wygrać z nim choćby jednej partii. Tato ciągle jest zbyt dobrym dla mnie szachistą.