Zapisz widzenie, by można było łatwo je odczytać. Abakuk 2:2

Po latach, kiedy znowu społecznie czytamy Ewangelie, stwierdzam, że pytań wcale nie mam mniej, a może nawet więcej i wspólnie z uczniami Mistrza konstatuję „twarda to mowa”. Ciągle znam mało kontekstów, realiów, by dociec jakie niesie przesłanie dla czytających dzisiaj konkretna przypowieść, myśl, powiedzenie, a nawet przysłowie.

W kulturze Zachodu (głównie w filmach, polityce) religia jest wszechobecna. Częste odwołania do chrześcijaństwa w przeróżnych okazjach pokazują jaki ci ludzie mają stosunek do wiary. Po tych wypowiedziach – które często są pojedynczym wtrąceniem w kontekst – widać, że wartości chrześcijańskie są dla nich cenne, a Bóg jest dla nich inspiracją w wielu życiowych i zawodowych decyzjach.

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Dz Ap 2:42

Przeważająca większość ludzi ma potrzebę towarzystwa osób, w których kręgu czuliby się swobodnie i bezpiecznie. Nieformalna wspólnota powstaje przez jednostki, które się lubią i chcą coś wspólnie tworzyć. Wiążą ich więc wspólne ambicje, zainteresowania i cele. Dołączenie do społeczności nieformalnej, którą charakteryzują określone zasady i cechy, jest dobrowolne. Tak więc osoby chcące współtworzyć określoną grupę powinny obok wkładu w ustalone projekty, czerpać ze swojej aktywności dużo radości, zadowolenia i motywacji do dalszych dążeń. A jak się ma rzecz ze wspólnotą chrześcijańską? Jakie przymioty ją tworzą i wzmacniają?

„Nakładanie rąk” jest jedną z sześciu fundamentalnych nauk wczesnego Kościoła, wymienionych przez autora Listu do Hebrajczyków. Był to zwyczaj praktykowany już w starożytnym Izraelu i w sposób naturalny przeniknął on do praktyki pierwszych chrześcijan. Do dziś jest stosowany przez wiele grup wierzących. Poniżej chciałbym podzielić się kilkoma spostrzeżeniami na temat tego gestu i jego znaczenia.

Historie opowiadane przez Mistrza z Nazaretu w formie przypowieści to wzór krótkiej formy literackiej zawierającej pouczenie, dodatkowy, poza zasadniczą treścią, przekaz. Przykuwały one uwagę słuchaczy, choć dziś nie rozstrzygniemy, ile z tego co mówił rozumieli, skoro nawet kiedy wytłumaczył „co miał na myśli”, stwierdzali, że „twarda to mowa”. Współcześnie, nawet wielokrotnie analizowane, te krótkie, zwięzłe wypowiedzi ciągle przemawiają jakimś nowym przesłaniem.

Francuskie słowo, którego definicja może brzmieć: (1) wielka hańba, (2) haniebne zachowanie.

Źródło: łacina, ignominia = in- „bez” i (g)nomen „nazwy”;

Ale ich ty, o Boże! wepchniesz w dół zginienia; mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowy dni swoich; ale ja w tobie nadzieję mieć będę. Psalm 55:24

Poniedziałek, 16/11/2015, 3 dni po zamachach terrorystycznych w Paryżu

I rzekł Bóg: Cóżeś uczynił? Głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi – 1 Mojż. 4:10

Piątek, 13 listopada 2015 r., wieczór.

Znów polała się krew.

Przecież tysiące ludzi umiera codziennie, czasem zupełnie niezauważenie.

Gdy 5 sierpnia w warszawskiej archikatedrze z zainteresowaniem przyglądałem się zakonnicy pieczołowicie układającej z białych i czerwonych kalii polską flagę, nie miałem pojęcia, że nazajutrz miała się tam odbyć msza w intencji ojczyzny w ramach inauguracji nowo wybranego prezydenta. Jakiś starszy człowiek rzucił w moim kierunku:

Rok 1979. Pierwszy kurs młodzieżowy w Białogardzie i wiele spraw, które zdarzyły się pierwszy raz. Choćby to, że Biblię zaczęliśmy badać metodą „studium’. Założeniem takiego czytania jest poznawanie całych fragmentów, a nie pojedynczych wersetów Na tamte czasy, nie tylko dla mnie, było to nowe spojrzenie na tekst Pisma. A każde rozważania zaczynaliśmy od wyszukania wersetu, który nam się jakoś szczególnie podobał. Zostało mi to jako nawyk.

Długo zastanawiałam się co należało by napisać.
Dużo czytałam.
I odkryłam, że już ktoś napisał to, co trzeba.

Po przeczytaniu tekstu Łukasza Millera „Gdy zazdrość zaślepia” poczułem, że chciałbym napisać jego kontynuację, między innymi – odpowiedzieć na pytanie postawione na końcu.

Uczyń twardym serce tego ludu i niech nic nie słyszy jego ucho, zakryj mu dokładnie jego oczy, żeby nic nie widział, żeby też niczego nie usłyszał swoimi uszami i żeby niczego nie pojęło jego serce; żeby się nie nawrócił i nie został uzdrowiony. - Iz. 6:10

Świat kibiców piłkarskich jest podzielony na dwa obozy: fanów Lionela Messi oraz Cristiana Ronaldo. Obaj są gwiazdami tego samego formatu i osiągnęli niemalże wszystko, co można w footballu osiągnąć, dlatego dyskusja między fanami, kto wiedzie prym, opiera się nie na sukcesie jaki osiągnęli bądź wynikach jakie mają na koniec sezonu, ale na drodze jaką musieli przebyć, by stać na piedestale światowej piłki nożnej.

Jak za czasów Jezusa głównymi oponentami Prawdy byli faryzeusze, tak za czasów apostołów taki prym wiedli saduceusze, którzy – jak podają Dzieje Apostolskie – wielokrotnie szukali sposobów by rozproszyć i zastraszyć naśladowców Jezusa. Ich opozycyjna postawa nie wynikała z teologicznego punktu widzenia czy innego spojrzenia na Prawdę. Spory jakie toczyli nie były na gruncie innego zrozumienia proroctw, ale na zupełnie innym – czysto ludzkim. Kiedy przemawiali do ludu, podeszli do nich kapłani i dowódca straży świątynnejoraz saduceusze oburzeni, że nauczają lud i głoszą zmartwychwstanie umarłych w Jezusie (Dzieje 4:1-2).

Właśnie ruszyliśmy z nową - wakacyjną serią krakowskich Biblijnych Spotkań. Czytamy księgę Estery. Są to otwarte spotkania, w Krakowskiej kawiarni na Brackiej 14, czyli rzut kamieniem od Rynku, na których czytamy i rozmawiamy o Biblii. Spotkania rozpoczynają się we wtorki o 19.00 i trwają jedną zegarową godzinę. Kolejne spotkanie odbędzie się już 4 sierpnia - BiblijneSpotkania.pl.