Pytałam siebie kiedyś, po jakimś niezwykłym koncercie :

do jakiego nieba
mógł zajrzeć
Pan Brahms Bach
Mozart Szymanowski
i Chopin

Bar nazywał się „Magiel”. Było późne popołudnie, w mieście, w którym byłem może pięć razy w życiu. Szukałem czegoś do zjedzenia, więc wszedłem, wnętrze układało się w literę L, z wąskim przejściem. Zaraz na początku stał wysoki, choć nie zajmujący wiele powierzchni kontuar. Nie było nikogo, przyglądnąłem się więc menu leżącym na najbliższym stoliku. Wszystkie dania w tej samej cenie. Nie ma pizzy.

„5. Ty, umiłowany, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd.” 3 Jana 1:5 (BT)

W te wakacje wybieraliśmy się całą rodziną nad morze. Spodziewaliśmy się raczej deszczowej pogody i zimna, więc trzeba było wymyślić jakąś alternatywę do leżenia na plaży, żeby wyjazd na pewno był udany. Mój mąż wyczytał, że wzdłuż Bałtyku powstaje turystyczna trasa rowerowa, więc powstał pomysł żeby ją sprawdzić.

***

Dni
O których nikt nie wie
Myśli
Ból
Serca trwoga
Tylko Ja i On
Moje modlitwy do Boga

Bardzo lubię program chóru Syloe pt. “Dwunastu”. Pomysł na niego jest taki: opowiadamy o bohaterach Starego i Nowego Testamentu, takich, których życie bardzo silnie naznaczone było Bożą obecnością. Jest więc Dawid, Nikodem, Izaak, Tabita… – w kolejności niechronologicznej, bo – jak śpiewa Eunika i Paweł parafrazując List do Efezjan (Ef. 2:14-22) już nie ma “ich” i “nas”.

Nie będziesz żywił w sercu nienawiści do brata. Będziesz upominał bliźniego, aby nie zaciągnąć winy z jego powodu. Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. Ja jestem Pan!
Kpł 19:17-18

W połowie XX wieku, obserwując, jak Hitler sukcesywnie zdobywa władzę, Erich Fromm przerywa pracę nad szeroko zakrojonym dziełem i szybko wydaje niewielką książkę pt. „Ucieczka od wolności”. Książka ukazuje się w 1941 roku, gdy Hitler jest u szczytu swojej potęgi i zagarnia coraz szersze połacie Europy.

„Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości” (Ap. 2:4)

Kiedy przeprowadziłem się do Krakowa, to dużo po nim spacerowałem. Dosłownie o każdej porze dnia i nocy chodziłem uliczkami Starego Miasta i Kazimierza podziwiając architekturę budynków, konstrukcję lamp ulicznych, brukowane drogi, Wawel z każdej strony. Pamiętam zachwyt jaki mi towarzyszył. Moje oczy nigdy nie były tym widokiem nasycone. Lubiłem światła nocy „mojego” miasta, ale też i wschody słońca nad Wisłą. Wszystko było idealne, piękne i cudowne.

Droga przez Polskę: pociąg, autostop, czasami z rodziną autem. Dom przyjaciół, rowerem przez las… Znajome twarze nad garem ziemniaków. Z chochlą w ręku – piękna Ala w sukni w wielkie grochy. Stodoła, serdeczni ludzie, śpiew, słowo. Gospodarze – najmilsi, na progu małego domku. Polna droga nad rzekę. Wielkie oczy krów zdziwione widokiem i śpiewem. Chrzest. Rozmowy przy stołach, pajda chleba ze smalcem. Bociany, dzieci, psy, kogut zapieje… Namioty, drewniane ławki, materac w stodole… Lato, deszcz, słońce – wędrówki chmur nad głowami. Co roku: stałość, radość, pokój – poczucie bezpieczeństwa. Ciemnoszyje.

Stoi na dnie szafy. Przechowuję w niej... Właściwie nieważne, co. Jakieś potrzebne kiedyś rzeczy, które szkoda wyrzucić, ale są już mało przydatne. Swoje torebka – a może raczej torba – odsłużyła. Przez wiele lat nosiła ważne książki, materiały, notatki. Zasłużyła na odpoczynek. Jak jej producent.

Prolog:

Nie byle kto
Myśli realne kształty nadał
Nie byle kto
W proch ziemi życie tchnął
Nie byle kto
Prawem natury włada
Nie byle kto

czasem innych szanuje bardziej od siebie
doświadczenie nakłada swoje okowy chroni
albo dusi swoim kokonem nowych murów

Siedzę w celi numer 0001. To chyba pierwsza cela jaka została stworzona. Nie jest w niej zbyt przytulnie. Ziemia sucha i twarda. Pięty aż bolą, gdy się po niej chodzi. Kłęby kurzu się unoszą i zatykają nos. Trudno się oddycha… Dziwny kolor tej ziemi, taki szary. Chyba nic na niej nie urośnie, może jakieś ciernie. Nie wiem, co z sobą zrobić.

Pierwszy raz powiedzieć „nie”
Tupnąć nogą
Wybuchnąć płaczem
Nie żeby sprawa była istotna
Raczej
By efekt zobaczyć
Taki spraw bieg
Dwa lata – trudny wiek

Zadziwiające, jak uduchawiającą moc może mieć zwykły wiosenny spacer po parkowo-ogródkowych zakamarkach naszego osiedla. I nie chodzi tym razem o wpływ rozmów i dyskusji, które zazwyczaj przy takich okazjach prowadzimy z moją towarzyszką życia.

W tramwaju zwykle nie siadam. Zwykle mam na sobie plecak, również siatkę z prowiantem, dziś przewiesiłem jeszcze przez ramię letnią kurtką. Łatwiej jest stać, gdyż w razie czegoś nie trzeba ustępować nikomu miejsca. Ale dziś usiadłem, tylko na jeden przystanek, tyłem do okna, żeby plecak nie zawadzał w przejściu.