Archeolodzy odkryli rzadką lampkę oliwną w kształcie groteskowej twarzy przeciętej na pół, na fundamencie budynku wzniesionego w Jerozolimie tuż po zniszczeniu Drugiej Świątyni, prawie 2000 lat temu.

Jest to pierwsze tego typu odkrycie w Izraelu i jedno z nielicznych na świecie.

Naukowcy z izraelskiego Urzędu ds. Starożytności powiedzieli w środowym oświadczeniu, że ich zdaniem lampa z brązu została umieszczona w fundamentach, aby przynieść szczęście mieszkańcom budynku z okresu rzymskiego. Szacuje się, że eksponat pochodzi z końca I lub początku II wieku n.e.

Obraz grobu Jezusa, który zazwyczaj pojawia się w umysłach wierzących, to grobowiec wykuty w skale, zamknięty wielkim kamieniem, który można było toczyć. Archeolodzy twierdzą jednak, że niekoniecznie tak było.

Według Amosa Klonera, który zbadał ponad 900 grobowców w okolicach Jerozolimy, istnieją tylko cztery grobowce z późnego okresu Drugiej Świątyni, w których znajdują się tego rodzaju kamienie. Pierwszy z nich to grób królowej Heleny z Adiabene, znajdujący się przy drodze do Nablus od Bramy Damasceńskiej. Drugi to grobowiec rodziny Heroda w zachodniej Jerozolimie, niedaleko hotelu King David. Trzeci to inny grobowiec w pobliżu grobu rodziny Heroda. Czwarty to grobowiec znajdujący się w górnej dolinie Kidron.

Podczas jednego z najbardziej kompleksowych projektów konserwatorskich, jakie obecnie prowadzone są w Izraelu, archeolodzy odkryli monetę z Tyru, która –jak się uważa – została użyta do zapłacenia podatku świątynnego przez pielgrzymów udających się do świątyni na Paschę, Szawuot lub Sukkot.

Starożytna moneta została znaleziona w pudełku z artefaktami wydobytymi pierwotnie w latach 80. XX wieku, kiedy to w tym miejscu prowadzono ostatni projekt konserwatorski. Pudełko w jakiś sposób zaginęło i zostało odkryte dopiero niedawno, w ramach bardzo potrzebnego projektu konserwatorskiego, który obecnie obejmuje Muzeum Wieży Dawida na Starym Mieście w Jerozolimie.

Podczas wykopalisk na Starym Mieście w Jerozolimie, prowadzonych przez Urząd ds. Starożytności oraz Fundację Ir David, odkryto kaganek sprzed dwóch tysięcy lat.

Archeolodzy odkopali drogę, po której pielgrzymowano w czasach Drugiej Świątyni około 2000 lat temu. Droga ma blisko 600 metrów długości i 8 metrów szerokości. Łączy sadzawkę Siloam na południu Miasta Dawida i podnóże Wzgórza Świątynnego.

Tuż przed Chanuką ponownie ujrzał światło dzienne zapomniany rysunek wykonany 2000 lat temu węglem drzewnym, przedstawiający menorę.

Rysunek po raz pierwszy odkryto 40 lat temu podczas badań archeologicznych w Michmas, hasmonejskiej twierdzy z czasów buntu Machabeuszy; nigdy nie został opublikowany przez uczonych, a jego dokumentację pokrył na półkach archiwów kurz. Teraz dokumenty te dołączono do nowej analizy wszystkich dostępnych dowodów archeologicznych z Michmas, a niektórzy badacze są przekonani, że starożytne miasto było niegdyś osadą rolniczą kapłanów.

Podczas prac na stanowisku archeologicznym w Gusz Ecjon odkryto rzadkie znalezisko archeologiczne – nienaruszony kałamarz datowany na koniec okresu drugiej świątyni.

Kałamarz, na który natrafiono wewnątrz dużego budynku z okresu drugiej świątyni, to gliniany cylinder o płaskim dnie; posiada okrągły uchwyt i wąski otwór z nachyloną do wewnątrz krawędzią, przez który wlewano atrament i wkładano pióro. Kałamarz z tego okresu uważany jest za rzadkie znalezisko, a podobne artefakty odkryto jedynie w kilkunastu miejscach w całym kraju.

31 sierpnia odsłonięta została nieznana dotąd podziemna cysterna na Wzgórzu Świątynnym; stało się to, kiedy do cysterny wpadła przykrywająca ją kamienna płytka. Otwór miał wymiary około 30 cm na 70 cm.

Cysterna znajduje się po południowej stronie Wzgórza Świątynnego, w pobliżu południowej ściany oporowej wzgórza.