Może powinnam polecić którąś nową wersję „tomów”, bo „Kazania…” rozeszły się jak „świeże bułeczki”, ale ja zachęcam nie do postawienia ich na półce obok innych dzieł, ale położenia na stoliku, gdzie są aktualnie czytane książki. Warto do „Kazań…” zaglądać, by „usłyszeć” jak Pastor mówił, wyobrazić sobie tłumy słuchaczy w Szanghaju, w Londynie, którzy w skupieniu słuchali jego słów i pomyśleć, co w tych kazaniach było takiego fascynującego, że ludzie wypełniali ogromne sale, by być ze słowem tego niezwykłego człowieka.

28 lutego 2013 roku ustąpił z urzędu papież Benedykt XVI. Czy przyczyną abdykacji był, nieodłączny od starości, upadek sił czy też papieskie zamierzenia nie przemogły oporu kurii rzymskiej i hierarchii kościelnej – wie pewnie tylko papież i być może jego najbliżsi przyjaciele i współpracownicy. Dla postronnych pozostaje to zagadką. Kwestia ta ma pewien walor ogólnoludzki, nie tylko religijny. Czy ustępujący Benedykt XVI osiągnął cel, który mu od momentu wyboru przyświecał?

Hala wypełniona po brzegi. Kibice gospodarzy w jednolitych koszulkach. Widok niesamowity.

Dziesięciu atletów walczy zaciekle o każdą piłkę. Faza play-off w jednej z najlepszych lig współczesnego zawodowego sportu trwa w najlepsze.

Chrześcijanie powszechnie uważają, że cud zesłania ducha świętego miał miejsce w „wieczerniku”, w sali, gdzie mieszkali Piotr, Jakub, Jan i inni (Dzieje Ap. 1:13). Musiało to być dość spore pomieszczenie, gdyż pewnego razu zgromadziło się tam 120 osób (Dzieje Ap. 1:15). Jednak w opisie cudu zielonoświątkowego (Dzieje Ap. 2) czytamy, że świadkami mówienia językami były tysiące ludzi z różnych krajów świata. Samych nawróconych naliczono trzy tysiące. Wszyscy oni słyszeli szum wiatru napełniający dom i zgromadzili się wokół mówiących językami. Jak zmieścili się na jednej sali w jakimś ciasnym zapewne zaułku Jerozolimy? Tego nikt ze zwolenników teorii „wieczernika” nie próbuje objaśnić.

W ciągu całego naszego życia każdy z nas podejmuje wiele różnych decyzji, które mają duży wpływ na nasze dalsze losy. Jesteśmy zmuszeni wybrać odpowiednią szkołę, studia, później pracę, dom, samochód oraz tę drugą osobę, z którą będziemy chcieli spędzić resztę naszych dni. Każda niewłaściwa decyzja może niekorzystnie rzutować na dalszy ciąg naszego życia. Mimo to niektóre decyzje traktujemy bardzo poważnie, a inne tak, jakby nas nie dotyczyły, i odwlekamy moment ich podjęcia. Jest jednak i taka decyzja, którą podjąć musi każdy z nas – decyzja o tym, na jakim gruncie chcemy oprzeć nasze życie duchowe.

Mamy wielu znajomych i przyjaciół, którzy są z nami tak długo i na tyle blisko, że ciężko nam sobie wyobrazić życie bez nich. Spędzamy ze sobą czas, bo czujemy się dobrze we wspólnym towarzystwie. Więzi takie budujemy zarówno w naszych kościołach, jak i w gronach z życiem wspólnotowym niezwiązanych, przy czym pierwszy rodzaj więzi charakteryzuje się szczególnym spoiwem – celem naszych spotkań jest oddanie chwały Bogu. Aby jednak uczęszczanie na coniedzielne nabożeństwa było nie tylko indywidualnym przeżyciem duchowym, ale i przyjemnością dzielenia tego czasu z bliskimi, musimy się dobrze czuć w naszej wspólnocie, musi w niej panować miła atmosfera. A za to wszystko odpowiedzialni są właśnie ludzie, którzy ją współtworzą.

Z pewnym podziwem patrzę czasem na ludzi, którzy ubrani w kolory narodowe, wymalowani, ozdobieni, rozśpiewani, maszerują na stadion, by dopingować swoją drużynę. Inni, niekiedy równocześnie na całym świecie, wywieszają w oknach, ogrodach, na samochodach narodowe flagi. Łączą się i wspierają nawzajem przez te zewnętrzne znaki.

W 1992 roku dwie nostalgiczne pieśni, Sodade i Miss Perfumado sprawiły, że nazwisko Cesarii Evory stało się sławne, a na muzycznej mapie świata zaistniało nowe miejsce: Cabo Verde. Cesaria była i pozostanie jego ikoną, uosobieniem duszy, głosem Wysp Zielonego Przylądka, jedną z największych gwiazd muzyki świata.

Simon Sebag Montefiore, „Jerozolima. Biografia”

Leszana haba biruszalaim

czyli

w przyszłym roku – w Jerozolimie

Nie musi to być dopiero za rok, wystarczy otworzyć książkę napisaną przez brytyjskiego historyka, dziennikarza, pisarza, Simona Sebaga Montefiore, pt. „Jerozolima. Biografia”. Kto raz był w tym niezwykłym mieście, już zawsze będzie wzdychał z tęsknotą, by choć przez chwilę znowu pospacerować krętymi uliczkami, poczuć zapach murów, usłyszeć pokrzykiwania handlarzy i zaproszenie muezina na modlitwę, posiedzieć w ciszy ogrodu oliwnego. Nie wszyscy mogą tam pojechać, ale namiastkę takiej sentymentalnej podróży można przeżyć wczytując się w kolejne opowieści Montefiore.

Film Stevena Spielberga o Lincolnie jest głośny, aktorzy łudząco podobni do tych, których odgrywają – lecz film pozostawia niedosyt. Nawet słynna mowa prezydenta w Gettysburgu nie została przytoczona w całości. Lincoln, jeden z najsławniejszych mężów stanu w dziejach Ameryki, a nawet całego świata, zasłużył na więcej. Z pewnością nie wypełni tej luki niniejsza wzmianka.

Reżyseria: Tom Hooper

Występują: Hugh Jackman, Russell Crowe i inni. Anne Hathaway – decyzją oskarowego jury 2013 uznana została za najlepszą aktorkę drugoplanową, wygrała też Złote Globy.

Lepsze jutro…

To fragment tekstu finałowej piosenki, której melodia na długo po wyjściu z kina brzmi jeszcze w uszach. Śpiewają ją ludzie gotowi pójść na śmierć za sprawę, dla idei, ludzie, którzy chcą zmian, bo mają dosyć dotychczasowego życia. Wychodziłam z kina z ewangelicznym przesłaniem – chcemy lepszego jutra!