Mało ludzi zasługuje na to, aby ich słuchano uważnie, ale wszyscy zasługują na to, aby ich obserwowano ze współczuciem i wyrozumiałością. - Henri Frederic Amiel

Czy znasz historię króla Saula? Był to jeden z  bohaterów biblijnych, pierwszy, który sprawował urząd królewski. Został wybrany przez samego Boga i prowadził przez całe swoje życie wojny z wrogami Izraelitów.

Mąż szedł za nią, a towarzysząc jej płakał aż do Bachurim. Abner rzekł jednak do niego: Wróć się! I wrócił się. - 2 Sm 3:16

Był to Paltiel, syn Lajiasza, któremu została odebrana jego żona – Mikal, córka Saula. Dlaczego tak się stało – można przeczytać w Drugiej Księdze Samuela. Nie jest natomiast jasne, dlaczego Paltiel płakał. Możliwe, że żałował zaszczytu bycia zięciem królewskim. Oddając Mikal przestawał należeć do rodziny Saula. Inna możliwość, że po prostu kochał Mikal.

Kiedy mowa o przyjaźni w Biblii, to pierwsza myśl jaka mi się pojawia, to ta, że Abraham zasłużył na wyróżnienie, by być przyjacielem samego Pana Boga (np. Iz. 41:8). I jest to wzorzec, ideał.

W rozważaniach nad historią ucieczki Dawida przed Saulem i jego wizyty u Achimeleka opisałem mój punkt widzenia na sprawę hierarchii zasad, usprawiedliwionego kłamstwa, a dziś chciałbym poruszyć inną interesującą mnie kwestię, zasygnalizowaną przez Achimeleka. Jest nią minimum świętości.

(1 Sam. 21:1-10)

Chciałbym napisać kilka słów na temat pewnego epizodu z życia Dawida z czasów, kiedy popadł w niełaskę ze strony króla Saula. Rosnąca od wielu miesięcy podejrzliwość i zazdrość odrzuconego władcy wobec zbyt szczęśliwego jak na śmiertelnika Dawida osiągnęły zenit; król porzucił pozory i otwarcie zaatakował Dawida, najpierw u siebie na dworze, a później w jego własnym domu, skąd młodzieniec dzięki pomocy żony zbiegł przed nasłanymi zamachowcami. Gdzie mógł się schronić przed gniewem królewskim? Z pewnością nie w rodzinnym domu, gdzie szukano by go w pierwszej kolejności; jego bliskim groziłoby zbyt wielkie nieszczęście. Poza tym sytuacja nie była jeszcze do końca jasna: może Saul uspokoi się i odstąpi od swoich zamiarów?

I była długa wojna między domem Saulowym i między domem Dawidowym. Wszakże Dawid postępował, i zmacniał się; ale dom Saulów schodził i niszczał (2 Sam 3:1).

Lubię staropolszczyznę, może sprawiły to lata lektury Biblii Gdańskiej. Lubię gwarę, bo zaskakująca jest trafność i pojemność określeń. Jednym słowem można wyrazić to, na co potrzebne byłoby całe polskie zdanie. Jak w zacytowanym wersecie.

Kontynuacja tekstu: "Oręż, którym walczymy"

Czy młody Marcin też brał udział w tych burdach? Znający go nic nie donoszą o tym, zwłaszcza – to rzecz znamienna – nie czynią mu zarzutów jego przeciwnicy. Sam Luter nie zwykł ukrywać swych grzechów i otwarcie się do nich przyznawał – nie należał on do ludzi, co to radzi wybielają się we własnych i cudzych oczach. Chyba mogą mieć rację ci, którzy wspominają go jako pilnego i pobożnego studenta. Fakt, że w ciągu trzech lat studiów wydźwignął się ze środka skali na poczesne, drugie miejsce, raczej dobrze świadczy o jego pracowitości. Jedną jeszcze rzecz zapamiętali jego towarzysze – Luter lubił muzykę i sam grał.